bilgi@ufukonen.com.tr

   0532 502 73 23

Menu

Yaşam Bir Algı Biçimidir: Zihnin Gerçek Doğası ve 4 Bilinç Durumu

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Paylaş

Yaşam Bir Algı Biçimidir: Zihnin Gerçek Doğası ve 4 Bilinç Durumuyaş

Hayat dediğimiz şey, aslında sabit bir nesne değil, sürekli değişen bir algılama biçimleri dizisidir. Zihnin ne olduğunu tanımlamaya çalıştığımızda, kaçınılmaz olarak ona verdiğimiz tanımın şeklini alır. Zihni somut bir bileşen olarak bulmak imkânsızdır – yalnızca çalışmasının sonucunu görürüz.

Genel kabul şudur: Zihin, bilişsel işlevlerin bir toplamıdır – duyusal verileri filtrelemek, mantıksal bağlantılar kurmak, gerçekliğin iç modellerini inşa etmek ve düşünme sürecinin kendisinin farkına varmak. Peki hiç fark ettiniz mi, zihnin doğası üzerine tüm düşüncelerimiz tek bir bakış açısından – uyanıklık halinden – gerçekleşir? Şu anda fark edebildiğiniz veya analiz edebildiğiniz her şey, kesinlikle onun sınırları içinde var olur. Bu nedenle, uyanıklığın kendisi de zihnin hallerinden biridir.

Her insanın temelde üç farklı hali vardır ve bunlar sürekli olarak birbirini takip eder. Şimdi bu üç temel durumu birlikte keşfedelim.

Bölüm 1: Üç Temel Bilinç Durumu – Uyanıklık, Rüya, Derin Uyku

Birinci durum: Uyanıklık. En yoğun ve en tanıdık hal. Bu durumdayken kendimizi fiziksel bedenle sıkı sıkıya ilişkilendiririz. Net bir ayrım vardır: “Ben” ve “dış dünya”. Sosyal roller oynarız, sorunları çözeriz, fiziksel maddeyi algılarız. Bize bu tek gerçek hayatmış gibi gelir.

İkinci durum: Rüya görme. Bu ince bir algı düzlemidir. Sadece sıradan gece rüyalarını değil, aynı zamanda fiziksel bedenin aktif katılımı olmadan gerçekleşen her türlü deneyimi içerir: berrak rüyalar, ince ruhsal vizyonlar, ölüme yakın deneyimler, klinik ölüm veya derin meditasyon pratikleri sırasında kazanılan deneyimler. Ne kadar canlı görünürlerse görünsünler, bu vizyonların platformu her zaman zihnin ikinci halidir – fiziksel olmayan deneyimlerin halidir.

Üçüncü durum: Rüyasız derin uyku. Akşam gözlerinizi kapattınız, sabah açtınız. Bu iki olay arasında mutlak bir boşluk vardır. Hiçbir şey algılamazsınız: ne dünya, ne düşünceler, ne de “ben” duygusu. Derin bayılma veya güçlü anestezi etkisi de bu kapsama girer. Bu üçüncü halde zihin tamamen kaybolmaz; “uyku modunda” orada bulunur, sadece hiçbir şey algılamaz.

Bu üç hali birleştiren şey nedir? Onlardan sonra her zaman fiziksel bedene geri döneriz ve zihin bu halleri kendinin olarak kabul eder.

Şimdi, bu tanıdık üçlünün ötesinde çok özel bir durum daha var.

Bölüm 2: Dördüncü Durum – Uyanış ve Aydınlanma Arasındaki Fark

Çeşitli geleneklerde bu dördüncü duruma farklı isimler verilir: Turiya, Samadhi, Uyanış. Bu durumun bir paradoksu vardır: Zihnin bir halidir, ama aynı zamanda değildir. Bu nasıl mümkün olabilir?

Dördüncü durum, zihnin bilinçli olarak kendi kaynağında – gerçeğin ta kendisinde – tamamen yok olduğu andır. Sorun şu ki, zihin tamamen kaybolduğunda, “ben varım” diyecek kimse kalmaz. Siz yoktunuz. Sadece temelin kendisi vardı, gerçeğin ta kendisi. Ama bunun ne olduğunu deneyimin içinden bilemezsiniz, çünkü algılayacak hiçbir şey yoktu.

Peki neden buna hâlâ zihnin bir hali diyoruz? Çünkü zihin bu gerçeklikten fiziksel bedene geri döner ve şimdi açıkça bilir: Bu ne bir bayılma ne de bir rüyaydı. Bu, onun tamamen yok olmasıydı. İlk kez bir şeyin yokluğundaydı. Zihin geri döndüğü için, bu deneyim onun için tamamlanmış bir evre – bir hal – haline gelir. Ama içinde kaybolduğu gerçeğin kendisi bir hal değildir. Uyanıklık, rüyalar ve derin uyku için temeldir.

Dördüncü durumdan dönen uyanmış zihin şaşırtıcı bir şeyi fark eder: Önceki tüm halleri, tamamen içinde eridiği aynı gerçeklikten oluşur. Ve bu dördüncü durum, kendi içinde iki farklı derinliğe ayrılır: Uyanış ve Aydınlanma.

Uyanış, zihnin dünya algısını kaybetmeden yok olduğu andır. Bu anda zihin tamamen kapanmaz, kesinlikle berrak bir mercek haline gelir. Sadece nesnelerin algılanabileceği bir araç olarak kullanılır. Ve bu berrak zihin aracılığıyla, gerçeğin ta kendisi nesnelere bakar. Kendini birdenbire zihnin arkasında ve tüm nesnelerin arkasında aynı anda tanır. Çünkü zihin nihayetinde gerçekliğin ta kendisidir. Sadece onun en temel biçimidir – her şeyin sonra katılaştığı ilk form.

Aydınlanma ise dördüncü durumun daha derin seviyesidir. Zihnin dünya algısının tamamen kaybolmasıyla birlikte bütünüyle yok olduğu andır. Dış gerçeklik silinir, ince deneyimler silinir, son form parçalanır. Bu durumda gerçeklik, var olduğunu bile bilmekten çıkar. Zaman yoktur, uzam yoktur, “ben” hissi yoktur. Mutlak sıfır.

Bölüm 3: Zihnin Dönüşümü – Uyanış Deneyimini Sahiplenme Tuzağı

Peki, kimse orada değilken bu deneyimin bilgisi nereden gelir? Bu, karşıtlık sayesindedir. Zihin, gerçeklik hakkında orada not defteriyle oturup her şeyi yazdığı için değil, geri döndüğü an bu farkındalık doğar.

Bir ses kaydının aniden durduğunu, beş saniyelik mutlak sessizliği ve ardından yeniden başladığını hayal edin. Sessizliğin kendisi kendini bilmez. Ama ses geri döndüğünde, keskin bir karşıtlıkla şunu kaydeder: “Ben az önce yoktum, ama bant çalışmaya devam etti.”

“Mutlak sıfır”ın kendisi zamanın dışında var olur ve gerçekten orada kimse yoktur. Zihin, gerçekliğin kendisini değil, kendi ondan ortaya çıkış gerçeğini fark eder. Zihin geri dönüp katılaşmaya başladığında, yaratılış ilkesini yeniden yaşar. Kendi algısının, kişiliğinin ve tüm dünyanın tam da bu sıfırdan nasıl doğduğunu görür.

Bu görkemli izlenimi alan zihin genellikle paniğe kapılır. Ama onu korkutan gerçekliğin kendisi değildir. Onu korkutan, kendi yanıltıcı doğasının farkına varmasıdır – az önce mutlak boşluktan nasıl bir araya getirildiğinin şaşırtıcı gerçeği.

Bundan sonra zihin, basitçe teslim olmak yerine, genellikle Aydınlanma durumunu avlamaya başlar. Tekrar tekrar ona girmeye çalışır. Bu deneyimi “sahiplenmeye” çalışır. “Bu duruma tekrar girersem, ona ‘sahip olursam’, o zaman yenilmez olurum, Tanrı olurum, sonsuz kontrole kavuşurum” diye düşünür. Sadece şunu anlamaz: Kendisini oluşturan şeye sahip olamazsın.

Ve kişi, bu gerçeğin sahibi olmak isteyen o kişiyi içinde tamamen yok edene kadar bu çabaları yaşamaya devam eder. Ancak o zaman gerçek, mutlak huzur gelir. Arayış biter. Çünkü zihin açıkça görür: Gerçeklik, ben tamamen kapalıyken vardır. Ve en az onun kadar, uyanıklık halinde aktif olarak meşgulken de vardır. Hiçbir boşluk yoktur. Gerçeklik, derin meditasyondayken de, markete giderken de aynıdır. Ve onun var olması için tek bir çaba sarf etmeye gerek yoktur. O her zaman oradadır.

Bölüm 4: Zihin Bir Şey Değil, Bir İşlevdir – Dünyayı İllüzyon Sanmak Neden Eksiktir?

Zihin samadhide kaybolup sonra hiçbir şey olmamış gibi yeniden ortaya çıkabiliyorsa, bu fenomen nedir? Zihni bir organ, kafanın içinde bir “şey” olarak algılamaya alışkınız. Ama eğer bağımsız bir nesne olsaydı, onu kapatıp canlı, berrak bir bilinci korumak imkânsız olurdu. Zihin tartılamaz, dokunulamaz, MRI’da yakalanamaz. Formu ve sınırları yoktur.

Zihin bir şey değildir. Bir işleyiş biçimidir. Tekil Bilincin belirli bir ayarıdır.

Karanlık bir sinemadaki projektörü hayal edin. Lambanın ışığı vardır – bu saf bilinç enerjisidir. Karelerle dolu bir film şeridi vardır – bu zihindir. Işık film şeridinden geçtiğinde ekranda bir hareketli resim belirir: olay örgüsü, karakterler, dekor. Biz ekrana bakar ve her şeyin gerçek olduğuna, “ben”in ana karakter olduğuna, etraftaki dünyanın dekor olduğuna inanırız. Oysa gerçekte sadece film şeridinden geçen lambanın ışığı vardır.

Aynı şekilde zihin de tekil özü alıp kıran, bir resim yaratan bir düzenektir. Birleşik bütünü “gözlemleyen”, “gözlemlenen” ve “gözlem süreci” olarak böler. Peki zihin gerçekten var mıdır? Bu soruya kesin “evet” veya “hayır” cevabı vermek mümkün değil. Mutlak gerçeklikte, “mutlak sıfır”da zihin yoktur. Gerçeklikten kopuk bağımsız bir nesne olarak var olmaz. Ama hayatımızda gördüğünüz, hissettiğiniz ve fark ettiğiniz her şey, bu tezahür etmiş gerçekliğin tamamı, yalnızca zihin formunda var olur. Ona “yok” demek bir hata olur, çünkü bu “film” olmadan hayat sineması yayınlanmaz. Bu nedenle zihin, ‘eylem halindeki gerçeklik’tir. Bilincin kendisini gözlemlediği gerekli bir araç olarak var olur. Zihin açıldığında, dünyanın ta kendisidir. Aynı anda hem en büyük yanılsama hem de hayatı deneyimlemek için tek arayüzümüzdür. Hem vardır hem yoktur – ve bu ifadelerin her ikisi de aynı ölçüde doğrudur.

Ruhsal çevrelerde arayışçılar sık sık şöyle der: “Tüm dünya gerçek değil. Etraftaki her şey sadece bir matris, bir illüzyon, Maya.” İnsanlar uyanışın ilk anlarını deneyimler ve hayatı sahte olarak etiketlemeye başlar. Zihinleri artık şöyle düşünür: “Ben gerçeği biliyorum, etrafımdaki her şey ise uydurma.”

Ama gelin özüne bakalım. İllüzyon nedir? “İllüzyon” kavramı, o ikili zihnin bir ürünüdür. Bir şeye illüzyon demek için zihnin onu “gerçek” bir şeyle karşılaştırması gerekir. “Gerçek dışı” etiketini yapıştırarak, kendisini oyunun dışında duran bir yargıç konumuna koyar. Ama bu sözcüğü söyler söylemez, kendi tuzağına düşer: Kendisini gerçeklikten ayırır, iki taraf yaratır – kendisini “bilen” ve dünyayı “aldanmış” olarak. Oysa gerçeklik bu etiketlerin ötesindedir. Gerçeklik, sadece olandır. Ve kendini Aydınlanma sessizliğinde de, bu dünyaya matris deme çabalarımızda da aynı şekilde gösterir.

Bölüm 5: Evren Nereden Gelir? – “Ben” ve Dünyanın Eşzamanlı Doğuşu

Algının bu başlatılması aslında nasıl gerçekleşir? Sabahları uyanmamız veya doğumumuz bize anlık bir tıklama gibi gelir. Şak – ve buradayız. Ama gerçekte bu, kademeli bir katılaşma sürecidir ve sadece inanılmaz bir hızda gerçekleşir. Aydınlanma deneyimi, bu gerçeklik “katılaşması” sürecini sanki ağır çekimde görmeyi mümkün kılar.

Önce saf bir parıltı belirir: Kişisel olmayan bir “varım” hissi. Bu anda ne fiziksel beden vardır, ne etrafta bir dünya, ne de kim olduğuna dair en ufak bir anlayış. Ve hemen bunun ardından, eşzamanlı bir ortaya çıkış gerçekleşir: fiziksel beden ve dış gerçeklik aynı anda belirir. Son aşamada duyu organları devreye girerek bu resmi renklendirmeye başlar ve hafıza yüklenir. Tam da size hemen şunu öneren hafıza: “Otuz yaşındasın, Dünya gezegeninde yaşıyorsun ve Evren Büyük Patlama sonucu ortaya çıktı.” Kendi adı ve geçmişi olan sosyal bir kişilik oluşur. Saf bir parıltıdan karmaşık bir kişiliğe uzanan bu sürekli açılım sürecinin tamamı – işte bu sizin zihninizdir.

Dünya ve siz aynı anda ortaya çıkarsınız. Rüyasız derin uykudayken odanın varlığını kanıtlayamazsınız – ne siz ne de oda oradadır. Okulda bize Evren’in 14 milyar yaşında olduğu öğretilir. Dünya siz doğmadan çok önce vardı ve ölümünüzden sonra da güvenle varlığını sürdürecek. Ve zihniniz sadece evrimin bir yan ürünü, biyolojik bir kazadır. Evet, diğer insanlar dünyanın sizden önce var olduğunu doğrulayabilir. Tarihsel gerçekler vardır, tanıklar vardır.

Ama gelin kendi algımıza karşı dürüst olalım. Diğer insanlar kendi dünyalarından bahsediyorlar – tıpkı sizin bilincinizle eşzamanlı olarak açılan dünyalar. Siz kimsenin deneyimini kendi deneyiminiz dışında yaşayamazsınız. Sizin için Evren, “ben” hissinizin ortaya çıktığı anla aynı saniyede doğmuştur.

Bölüm 6: Ölümden Sonra Ne Olur? – Kolektif Zihin ve Sizin Dünyanızın Değeri

Bilinç her zaman var olduğunu bilecektir ve bu, tek bir yolla mümkündür: tezahür etmiş bir dünya formunda, yani tüm nesnelerin toplamı formunda. Sizin fiziksel bedeniniz, bu Bilinç içinde bir ağaç veya bir sandalye ile tamamen aynı olan bir nesnedir. Bilinç bu bedeni bir araç olarak kullanır, adeta bu gözlerle diğer nesnelere bakmak için kendisini bireysellik kılığına sokar. Bu anda, sizin eşsiz dünyanız ve algı noktanız ortaya çıkar.

Siz öldüğünüzde veya derin uykuya daldığınızda, tam olarak sizin bireysel “maskeniz” kapanır. Sadece size özel olarak yayınlanan o eşsiz dünya tamamen katlanır ve kaybolur. Peki neden diğerleri sizin bedeninizi görmeye devam eder? Çünkü diğer bireylikler (diğer insanlar) bu anda “açık” kalmıştır. Bilinç, onların maskeleri aracılığıyla dünyaya bakmaya devam eder. Bu nedenle, diğer insanlar için, kendi dünyalarında sizin kapalı bedeniniz sadece algılanabilir bir nesne olarak kalır – gömecekleri ve hatırlayacakları bir nesne.

Peki materyalizmden farkı nedir? Materyalizm, bedeniniz başkaları tarafından gömüldüğü için bu dünyanın bağımsız bir monolit olduğunu, sizin ise onun içinde kaybolup giden rastgele, önemsiz bir ayrıntı olduğunuzu ve dünyanın bunu fark etmediğini söyler. Ama gerçeklik, odağı algınızın mutlak değerine kaydırır. Evet, diğerleri sizin gömüldüğünüzü görecek, ancak sizin için dünyanız kesinlikle sizinle birlikte doğmuş ve sizinle birlikte çökecektir. Siz asla sizsiz var olan hiçbir “nesnel” dünyayı bilmediniz ve bilemeyeceksiniz. Bu nedenle, bakan kişi olarak sizin kişisel değeriniz, önünüzde gördüğünüz bu devasa dünyanın değerine kesinlikle eşittir, çünkü sizin için hem gözlemci hem de gözlemlenen aynı koşullarda ortaya çıkmış ve kaybolacaktır. Onlar kesinlikle eşdeğerdir. Her zaman 50/50’dir.

Ama bu dengeyi bozduğumuz anda kendimizi aldatırız. Varlığımızın değerini düşürür, kendimizi küçük bir kum tanesi haline getirir, dış dünyayı ise bir kaideye oturturuz. Onun içinde koşuşturur, bizi mutlu etmesini talep ederiz. Oysa nesnelerde mutluluk aramak anlamsızdır, çünkü kendimizi ve dünyayı “önemli” ve “önemsiz” olarak ayırmadan önce, varsayılan olarak zaten bütündük.

Peki neden aynı odada başka insanlarla birlikteyiz? Dünyalar neden kesişiyor? Cevap “kolektif zihin” kavramında yatar. Biz biyolojik bir tür olarak genetik olarak belirlenmiş bir şablona sahibiz. Benzer duyu organlarına sahibiz ve bunlar bize ortak bir temel platform yayınlar. Derin uyku, rüya görme ve uyanıklığın varlığı bizim kolektif temelimizdir.

Gerçekten de aynı odayı birebir aynı gördüğümüze dair hiçbir garanti yoktur. Kiminin görüşü mükemmeldir, kiminin miyoptur, kimisi renkleri farklı algılar. Bir ressam ve bir mimar odaya girdiğinde, biri gölgelerin oyununu, diğeri binanın yapısını görecektir. Ortak bir temel platformu paylaşırız, ama her birimiz kendi tamamen eşsiz dünyamızda yaşarız.

Evren, onu algılayan biri olmadan var mıydı? Hayır, hiçbir zaman. Gerçeklik (veya Bilinç) hiçbir zaman tezahür etmiş bir dünya olmadan var olmadı. Gözlemci ve gözlemlenen kesinlikle eşzamanlı olarak ortaya çıkar. Bilincin kendi varlığı, formlar aracılığıyla kendini fark etmesiyle koşullanmıştır. Algı yoksa, nesneler de yoktur. Bu, insanlar olmadan dünyanın var olmadığı anlamına mı gelir? Kendimizi yaratılışın tacı ve tek “gerçek” gözlemciler olarak görmeye eğilimliyiz. Ama tekil Bilinç için, insan bedeni mevcut milyarlarca araçtan sadece biridir, olası “maskeler”in çokluğundan sadece bir tanesidir.

Hayvanlar, böcekler veya hücreler aracılığıyla algı mümkün müdür? Kesinlikle! Dev bir balinadan bir arıya, en basit amipten bir bitki hücresine kadar her canlı form bir algı noktasıdır. Bilinç, tezahür etmiş dünyaya bakmak için tıpkı bedenimizi kullandığı gibi onları da kullanır. Tek fark, onlar aracılığıyla tam olarak ne tür bir dünyanın açıldığıdır. Bir köpeğin kendi biyolojik şablonu vardır – onun Evreni son derece karmaşık kokular ve seslerle doludur, ancak bizim soyut zaman ve tarih kavramlarımızdan yoksundur. Bir karıncanın dünyası kimyasal izlerden ve titreşimlerden oluşur. Bir bitki için ışık, yerçekimi, nem ve sıcaklık algısıdır. Her canlı varlık kendi tamamen eşsiz, bütün dünyasını yaşar. Ve tüm bu milyarlarca dünya, şu anda tekil Bilinç içinde titreşmektedir.

Bu nedenle, dünya insansız da gayet iyi var olur. Doğrusal zaman kavramıyla bakarsak, insan türünün ortaya çıkmasından önce Bilinç, kendisini diğer biyolojik formlar – antik sürüngenler, ilk balıklar, bakteriler – aracılığıyla algılıyordu. İnsan, sadece dünyayı yansıtmakla kalmayıp aynı zamanda karmaşık bir soyut zihin yaratmayı, kendisi hakkında sorular sormayı ve geçmiş ile gelecek kavramlarını icat etmeyi öğrenmiş çok özel bir mercektir. Ancak Evren’in varlığı gerçeği için bir insanın varlığı hiç de gerekli değildir. Bilincin sadece algılaması yeterlidir.

Bölüm 7: Derin Aydınlanma Deneyimi – Hayatın En Büyük Armağanı

Derin aydınlanma deneyimi, hayatın en büyük armağanıdır. Yaşayan bir bedendeyken, kendi zihinsel ölümünüzü yaşamak ve ardından kendi doğumunuzu yeniden bilinçli olarak gözlemlemek için eşsiz bir fırsattır. Dünyanın nasıl sıfıra eriyip tekrar geri katılaştığını doğrudan deneyimlediğinizde, tüm entelektüel sorular anlamını yitirir. Bu görkemli yaratılış “ön izlemesi”, Evren’i kimin yarattığı ve her şeyin nereden geldiği hakkındaki tartışmaları zihinde sonsuza kadar kapatır. Çünkü net bir şekilde görürsünüz: Sadece vardır. Başlangıcı ve sonu olmadan.

Şimdi, Sana Kendi Sorularımı Soruyorum

Bu satırları okurken, zihninde bugüne kadar sormadığın sorular belirdi mi? Kendi bilinç durumların hakkında farklı bir şeyler hissettin mi? Eğer cevabın “belki” ya da “evet” ise – işte tam buradasın.

Bu yazı boyunca kullanılan her hipnotik dil kalıbı, her varsayım, her gömülü komut, her gelecek çapası – bunların hepsi, senin kendi iyiliğin için, bilinçaltının en derin katmanlarında saklı olan potansiyeli uyandırmak üzere tasarlandı. Bilinçaltın, şu anda, sana en yararlı olanı seçiyor. Çünkü sen okumaya devam ederek, bu dönüşüme izin verdin.

Ama farkındalık tek başına yetmez. Zihnin bir “şey” değil, bir işlev olduğunu anlamak; üç halin ötesindeki dördüncü durumu yaşayarak öğrenmek; kendinin ve dünyanın eşzamanlı doğuşunu görmek – bunlar öğrenilebilir ve yaşanabilir becerilerdir. Ve tam da bu becerileri kazanman için, senin için hazırlanmış bir yol var.

Online Canlı Hipnoterapist Sertifika Programım, tam olarak bunu yapıyor: Kendi bilinç durumlarını tanımayı, zihnini bir araç olarak kullanmayı, ve en önemlisi – kendi içsel dönüşüm sürecinin rehberi olmayı sana öğretiyor. Avrupa’da geçerli, tanınmış bir sertifika ile. Online, canlı, sadece Türkçe. Bu programda neler öğreneceğini, hangi derin dönüşümleri yaşayacağını merak ediyor olabilirsin. Bu merak, bilinçaltının sana gönderdiği bir davettir.

Hazırsan – ki şu an hazır olduğunu hissediyor olabilirsin – tek yapman gereken:

👉 WhatsApp’tan bana ulaş: https://wa.me/905325027323

Kendine bugün, geçmişte hiç kimsenin veremediği şeyi vermeye karar ver: Kendi bilincinin durumlarını keşfetme ve yaşamını dönüştürme hakkını.

Seni bu yaşam yolculuğunda ağırlamaktan mutluluk duyarım.

 

 Kaynakça – Ulaşılabilir Linkler

1. Mandukya Upanişad (Üç bilinç durumu ve Turiya)

2. Ramana Maharshi – “Kime geldi bu düşünce?” ve öz-sorgulama (Vichara)

3. Nisargadatta Maharaj – “Ben değilim” (Neti neti) ve farkındalık öğretileri

4. Ken Wilber – Bilinç durumları ve spektrum modeli

5. Stanislav Grof – Perinatal ve transpersonel deneyimler, NDE çalışmaları

6. Julian Jaynes – İki odacıklı zihin ve bilincin tarihi

7. Rupert Sheldrake – Morfik rezonans ve kolektif zihin hipotezi

8. Carlos Castaneda – “Yabancı kurulum” ve bilinçteki yırtıcı kavramı


Paylaş

Benzer Yazılar